ลาออกครั้งแรกโดยไม่มีงานใหม่: ประสบการณ์จริงของ Junior Developer

ถ้าย้อนกลับไปปลายปี 2023 นั่นคือช่วงเวลาที่ผมตัดสินใจทำสิ่งที่หลายคนบอกว่า “เสี่ยง” มากที่สุดในชีวิต —

ทั้งๆ ที่ยังไม่มีงานใหม่รองรับเลยสักที่

ผมจบสาขา คณะ Digital Innovation Technology จากมหาวิทยาลัยรังสิต พูดง่ายๆ คือเรียนมาทางด้านที่ใกล้กับ Digital และ Creative แต่ไม่ได้ลึกไปทางโปรแกรมมิ่งโดยตรง

แต่ชีวิตดันพาให้ไปฝึกงานเป็น Web Developer ที่บริษัทแห่งหนึ่ง (ขอไม่เอ่ยชื่อนะครับ)

ตอนแรกก็คิดว่า “เอาวะ ลองดู” เพราะรู้สึกว่ามันน่าสนใจดี และก็ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ที่ไม่เคยเจอมาก่อน

จากฝึกงาน 4 เดือน กลายเป็นพนักงานเต็มตัว รวมๆ แล้วอยู่ที่นั่นประมาณ 9 เดือน

ถามว่าที่ทำงานแย่ไหม…ก็ไม่ถึงกับแย่ครับ

แต่ปัญหาหลักคือ

มันมีหลายเรื่องที่เราคิดไม่เหมือนกัน มองไม่เหมือนกัน และยิ่งอยู่ไปก็ยิ่งรู้สึกว่า “นี่ไม่ใช่ที่ของเรา”

สุดท้ายผมเลยตัดสินใจ…ยื่นใบลาออกในวันที่ 1 ของเดือน และขอทำงานวันสุดท้ายสิ้นเดือนนั้นเลย

บริษัทก็มีการรั้งนะครับ ถึงขั้นเสนอเพิ่มเงินเดือนให้ด้วย

แต่ตอนนั้นในหัวผมมีแค่ความคิดเดียว

ฟีลแบบ startup agency มันสนุกนะ แต่ผมอยากรู้ว่าข้างนอกมันเป็นยังไง

ก็เลยตอบไปง่ายๆ เลยว่า “ไม่เป็นไรครับ 5555”

ตั้งแต่วันที่ยื่นลาออก ผมเริ่มสมัครงานทันที

ส่งไปมากกว่า 10 ที่

ปัญหาหลักคือผมเป็น

แถมจบไม่ตรงสายอีก

เรียนรู้เอง ฝึกเอง

พื้นฐานก็ไม่ได้แน่นขนาดนั้น

ยิ่งบางบริษัทใหญ่ๆ เห็นว่า:

โอกาสยิ่งยากขึ้นไปอีก

พูดตรงๆ ตอนนั้นคำถามพื้นฐานบางอย่างยังตอบไม่ได้เลย

ความมั่นใจ? แทบไม่มีครับ

ใกล้จะถึงวันออกจริง…แต่ยังไม่มีงานใหม่

มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายยากมาก

ทั้งกังวล ทั้งเครียด ทั้งตั้งคำถามกับตัวเองว่า

แต่ในเมื่อเลือกไปแล้ว ก็ต้องไปให้สุด

สุดท้าย…ผมก็ได้งาน

Offer ดีด้วย

แต่รู้ไหมว่าได้วันไหน?

ก่อนจะออกจริงแค่ไม่กี่วัน

ตอนนั้นโล่งแบบ…บอกไม่ถูกเลยครับ

แล้วผมก็บอก HR ไปแบบหน้าด้านๆ ว่า

เพราะตั้งแต่เรียนจบมา…ผมยังไม่เคยได้พักเลย

จบศุกร์ → จันทร์เริ่มงานทันที 555

คำตอบง่ายมาก

บ้านผมไม่ได้รวยนะครับ

ไม่ได้มี safety net อะไรขนาดนั้น

แต่บางครั้ง…ชีวิตมันก็ต้องตัดสินใจในจังหวะที่ยังไม่พร้อมนี่แหละ

ถ้าคุณกำลังคิดเรื่อง

อยู่ตอนนี้

ผมมีคำแนะนำตรงๆ เลยนะ

อย่าหาทำแบบผมก็ได้ครับ…

เพราะบอกเลยว่า

การลาออกครั้งนั้น ไม่ได้ทำให้ผมเก่งขึ้นทันที

แต่ทำให้ผม “โตขึ้น” แบบก้าวกระโดด

มันสอนให้รู้ว่า

และบางที…